در بازار مکاره افغانستان بیشتر از صد حزب گویا سیاسی عرضه شده و مشغول معامله و داد وستد است.  این احزاب همه مجوز فعالیت از وزارت عدلیه کشور اخذ نموده اند و قانوناً فعالیت می نمایند.  گروپ ها و احزاب راجستر نشده نیز در داخل و خارج کشور کم نیستند.

 جناب حامد کرزی که در کنفرانس یک جانبه بن از جانب ایالت متحده امریکا این تاج بخش جهان،به کمک مستقیم زلمی خلیل زاد نماینده تام الا اختیار آقای بوش بر اریکه قدرت قرار داده شد،مدت کوتاهی توجه مردم تشنه به صلح افغانستان را بخود جلب نموده،با وعده های دلفریب توانست در دوره موقت و انتقالی امیدواری های کاذب ایجاد نماید. در انتخابات ریاست جمهوری نیز بر علاوه تقلب در انتخابات،زد و بند با رهبران اجیر پاکستانی،پیشتبانی بی دریغ امریکا و متحدین و شعار ایجاد حاکمیت فراگیر متکی بر ضابطه هاتوانست رقیبان را پشت سر بگذارد. اما از همان فردای انتخابات بجای کابینه کار آمد مسلکی وعده داده شده،کابینه مصلحتی بی کفایت تعین و کار ها را بر روال گذشته ادامه یافت. 

  با وجودیکه پروسه وحدت میان نهضت فراگیر دموکراسی و ترقی افغانستان و حزب متحد ملی درین روزها به کندی گرائیده و از فعالیت کمیسیون های مشترک نه در افغانستان و نه در اروپا صدائی بلند نیست،اما مبرمیت و ضرورت این وحدت همچون سابق پا بر جاست.

 در مورد وحدت و اتحاد نیرو های ترقیخواه، ملی و دموکرات حرف های زیادی زده شده و نظریات گوناگون ابراز گردیده است. در عرصه عمل نیز نشست ها و کمسیون های متعدد ایجاد و بلاخره ادغام تشکیلاتی نهضت فراگیر دموکراسی و ترقی افغانستان و حزب متحد ملی افغانستان روزنه های امید را برای وحدت خواهان کشود و گام هایی گذاشته شد. اما متاسفانه دست های مرموز و چهره های مجهول با استفاده از خصوصیت ارباب رعیتی و روحیه اطاعت پذیری محض صفوف و کادر ها که سالهای طولانی استبداد تشکیلاتی و نبود دموکراسی حزبی چنین روحیه و فرهنگ را نهادینه ساخته است، توانسته اند این پروسه را به بهانه های واهی و دلایل غیر موجهه به تویق اندازند و حتی به قهقرا سوق دهند. در حالیکه نیروهای عقب گرا، ارتجاعی و ضد ملی با گذشت هر روز بیشتر از پیش متشکل می شوند و با بسیج نیرو های خود، نیرو های ترقی خواه را به حاشیه می رانند. جرگه مشورتی صلح، آشتی با طالبان، خارج ساختن رهبران طالبان از لیست سیاه ملل متحد، چنین گرایشی را به نمایش می گذارد. 

 حاکمیت ها معمولا در عرصه های مختلف اعم از اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پالیسی ها و پرگرام های معین خود را وضع و به تحقق آن تلاش می ورزند. در افغانستان نیز همیشه حاکمیت ها خطوط اساسی پرگرام خود را طرح و به اطلاع مردم می رساندند و بعدا در تحقق آن نیرو ها را بسیج می نمودند.
یگانه حاکمیتی که خطوط اساسی پرگرام آن را نه تنها مردم که خود حاکمان نیز دقیق نمی دانند، حاکمیت استعماری،جهادی کرزی و شرکا است.در این حاکمیت هم دموکراسی غربی تمثیل می گردد و هم بنیاد گرایی اسلامی. کرزی و اطرافیانش از یک طرف حاکمیت خود را دموکراتیک و از جانبی اسلامی ناب می دانند.
در قانون اساسی نیز تضاد و تقابل بین ترقی و ارتجاع و بین مدرنیته و سنت چنان برجسته است که نمی توان حکم کرد که دموکراسی پله سنگین آن را تشکیل می دهد و یا عنعنات قبیلوی بنام اسلام.

  درین اواخر در ولسوالی ها، قرا و دهات مردم در برابر مظالم و وحشت طالبی به مقاومت آغاز نموده، طالبان را از مناطق زیست خود بیرون رانده اند و امنیت مناطق خود را خود تامین نموده اند. این حرکت که از یکی از ولسوالی های غزنی آغاز شد و در ولایات ننگرهار و فاریاب ادامه یافت، بعید نیست که در ولایات دیگر نیز گسترش یابد و جنبش عظیم ضد طالبی در سراسر کشورنضج و قوام یابد.

     نمیخواستم درمورد موضوعاتی که به ازما بهتران مربوط است چیزی بنویسم . اساسآ از چند ماه بدین طرف از نوشتن در مورد موضوعات که همه می نویسند و چندان تاثیر هم ندارد منصرف شده ام وصرف به تنظیم یاد داشت های که شاید در آینده ها مورد استفاده قرار گیرد اکتفا نموده ام . اما وقتیکه سکوت مرگبار حلقات ، گروپ ها ، احزاب  و روشنفکران به اصطلاح ترقی خواه و مدعی رسالت را در برابر یکی ازوقایع فاجعه بار تاریخ معاصر کشور می بینم، نمی توانم به این سکوت تسلیم شوم .

درین روز ها فراخوان،اطلاعیه،ابلاغیه و آرزومندی ها برای آینده بهتر،مطبوعات اینترنیتی افغان ها را فراگرفته است.هر روز در یکی از سایت ها از فراخوان جدید مطلع می شویم و دعوت به همبستگی،اتحاد و وحدت را با گوش جان می شنویم.
صرف نظر از انگیزه ها و نیات نویسنده گان فراخوان ها, یک مسسله قابل تامل است که جامعه در مرحله یی از تکامل خود رسیده است که نخبگان و خبره گان برای حل مشکلات و پرابلم ها راهی جز اتحاد و وحدت سراغ ندارند. همه خواهان نزدیکی با هم اند و می خواهند نیرو های پراکنده را به هم نزدیک سازند و از نیروی مشترک در تحقق هدف معین بهره برند.